İkinci yıldız 106. dakikada dikildi: İspanya finali bir yedekle kazandı, Arjantin bir kırmızı kartla kaybetti
MetLife'ta 90 dakika gol yoktu, uzatmanın ilk devresinde de yoktu. Sonra 106'da yedek soyunan Ferran Torres vurdu ve İspanya 2010'dan 16 yıl sonra ikinci Dünya Kupası'nı aldı. Ama finalin asıl kırılma anı gol değil, 90+2'de Enzo Fernández'in gördüğü ikinci sarıydı. Bireysel ödüllerin dağılımı da turnuvanın hikâyesini özetledi: Altın Top İspanya'ya, Altın Ayakkabı dördüncü olan Fransa'ya.
Dünya Kupası finalleri nadiren güzel olur; bu da olmadı. MetLife Stadyumu'nda İspanya ile Arjantin 90 dakika boyunca gol bulamadı, uzatmanın ilk devresini de golsüz kapattı. Kupayı belirleyen an 106. dakikada geldi: oyuna sonradan giren Ferran Torres ağları havalandırdı, maç 1-0 bitti ve İspanya 2010'dan 16 yıl sonra ikinci kez dünya şampiyonu oldu.
Maçın 90 dakikasını Arjantin'in ayakta kalması şekillendirdi. İspanya topa sahip olma ve pozisyon üretmede net biçimde üstündü; Emiliano Martínez kaleyi defalarca boş bıraktırmadı. Luis de la Fuente maç sonunda bunu kabul etti: "Bence maç daha erken bitmeliydi. Dibu'nun kurtarışları maçın daha önce kopmasını engelledi. Ama biz acı çekmeyi sevdiğimiz için her şeye hazır olduğumuzu gösterdik."
Finalin kırılma anı bir gol değildi. Enzo Fernández 82. dakikada ilk sarı kartını gördü, 90+2'de Pau Cubarsí'ye yaptığı geç ve sert müdahaleyle ikincisini aldı. Yani Arjantin uzatmanın tamamını 10 kişi oynadı. Otuz dakika boyunca bir eksikle direnen bir takımın 106'da kırılmasında sürpriz yoktu; sürpriz, o ana kadar dayanabilmiş olmasıydı.
Golü atan adamın kimliği de tesadüf değil. Ferran Torres, turnuva boyunca ilk 11'in değil rotasyonun oyuncusuydu; kupayı getiren vuruşu yedek kulübesinden gelerek yaptı. "Bugün kader yazılmıştı, kazanmamız için yazılmıştı" dedi maçtan sonra. Golün 47 milyon kişiye ait olduğunu ekledi — İspanya'nın nüfusu.
Bireysel ödüllerin dağılımı turnuvanın esas hikâyesini anlatıyor. Altın Top Rodri'ye, Altın Eldiven Unai Simón'a, En İyi Genç Oyuncu ödülü 19 yaşındaki Pau Cubarsí'ye gitti; İspanya ödül masasını süpürdü ama bunların hiçbiri turnuvanın en çok konuşulan ismi değildi. Altın Ayakkabı ise 10 golle Kylian Mbappé'nin oldu — yani turnuvayı dördüncü bitiren takımın oyuncusunun. Yıldız üretmek başka şey, kupa kazanmak başka şey.
De la Fuente'nin anlattığı da tam olarak buydu: "Dünya şampiyonuyuz. Bu noktaya birlikte geldik. Açık söyleyeyim, gurur duyuyorum. Maç biter bitmez oyuncularım yanıma geldi, 'Hocam, kazanacak ne kaldı ki? Her kategoride her şeyi kazandık' dediler." Abartı değil: bu kuşak alt yaş kategorilerinden Uluslar Ligi'ne, EURO 2024'ten Dünya Kupası'na kadar önüne çıkan her kupayı aldı.
Diğer tarafta Lionel Scaloni vardı. 2022'de Arjantin'e kupayı kazandıran teknik direktör, basın toplantısında sözünü tamamlayamadan ayrıldı: "Ruhum acıyor. Özür dilerim. Bu oyuncu grubuna teşekkür etmem lazım, savaşçı gibiydiler." Yenilgiyi tartışmaya da açmadı — "Onlar daha iyiydi, gerçek bu" dedi. Geleceği belirsiz; sözleşmesini tamamlayıp düşüneceğini söyledi.
Ve Messi. 39 yaşında çıktığı finalde gol atamadı, kupayı devredip sahadan sessizce ayrıldı. Arjantin'in 2022'de başlayan hikâyesi böylece MetLife'ta, bir eksik oyuncuyla geçirilen otuz dakikada kapandı. İspanya ise formasına ikinci yıldızı dikti.