İspanya finalde: MVP verilecek oyuncu yok, çünkü kazandıran oyuncu değildi

Fransa 0 - İspanya 2. Mikel Oyarzabal, Lucas Digne'in ceza sahasında Lamine Yamal'ı düşürmesinin ardından 22. dakikada penaltıdan attı; Pedro Porro, Dani Olmo ile yaptığı verkaçın sonunda 58'de farkı ikiye çıkardı. Skorun kendisinden çok, altındaki rakam konuşuldu: Fransa 10 şut denedi ve maçı 0,30 gol beklentisiyle bitirdi. Dünya Kupası yarı finaline Kylian Mbappé, Ousmane Dembélé ve Michael Olise'yle çıkan bir takım, doksan dakika boyunca Unai Simón'u ciddi anlamda zorlayamadı.

Dün gece maçın ardından ekrana gelen iki panel — NOW Spor'da Ersin Düzen, Uğur Karakullukçu, Veli Yiğit ve Erbatur Ergenekon'un yayını ile NEO Spor'da Serdar Ali Çelikler ve Ilgaz Çınar'ın yayını — birbirinden bağımsız biçimde aynı teşhise vardı: bu maç yıldızların değil, fikrin kazandığı bir maçtı. NOW Spor yayınında akşamın manşeti olarak seçilen cümle şuydu: iyi futbol ve takım oyunu, iyi futbolculardan ve süper yıldızlardan büyüktür. Aynı yayında maçın en çarpıcı hükmü de buradan çıktı — İspanya'dan bir MVP adayı gösteremiyorsunuz, çünkü bu tamamen bir teknik adam başarısı; ödülü doğrudan Luis de la Fuente'ye vermek gerekir.

NEO Spor'daki panel aynı noktaya başka bir kapıdan girdi. Bu kadroda ne bir Xavi ne bir Iniesta olduğu, dolayısıyla ortada bariz bir teknik direktör işi bulunduğu savunuldu. Yayında 2008-2012 kuşağıyla kıyas da açıkça yapıldı: "2010 Dünya Kupası kadrosu bu İspanya'yı yener. Ama bir alt seviyesi bile dünya futboluna fazla geliyor." Aradaki farkın altı da çizildi — eski kuşak büyük ölçüde Barcelona tandanslıydı, bu kadro Real Sociedad ve Athletic Bilbao ağırlıklı bir karma; yani yapılan iş daha zor. Savunma tablosu bu tezi besliyor: yedi maçta bir gol. Panelin deyişiyle "savunmayı da savunmacılarla yapmıyorlar" — Cucurella, Laporte ve Cubarsí'nin bireysel sınıfıyla değil, on bir kişinin pozisyon almasıyla.

İki yayının ortaklaştığı ikinci başlık, İspanya'nın topa sahip olmayı bir savunma biçimine çevirmesiydi. NOW Spor'da bu, dünyada başka kimsenin yapmadığı bir şey olarak tanımlandı. Penaltı geldikten sonra İspanya'nın topu bilinçli olarak Fransa'ya bırakması da buradan okundu: ilk yirmi dakikada %55'e yakın olan sahiplik terse döndü, baskı Fransa'ya geçti ve İspanya geçiş oyununda rahatladı. Maç sonu sahiplik neredeyse başabaştı — %51'e %49. NEO Spor'da ise Fransa'nın 4-3-3'ünün "bataklığa" çevrildiği söylendi: girdikçe batan, çıkışı olmayan bir yapı. Aynı yayında ikinci yarının 65 dakikasının Fransa açısından bilançosu tek cümleyle özetlendi: bir şut yok, ceza sahasında topla buluşma bir.

Deschamps cephesinde iki ayrı Deschamps vardı. Biri sorumluluğu aldı: "Bir umut taşıyabilmek için en iyi halimizde olmamız gerekiyordu. Maalesef değildik. Bugün İspanya son derece iyi savundu, bize çok az alan bıraktılar. Teknik seviyemiz önceki maçlarda gösterdiğimizin altında kaldı." Diğeri hakemi işaret etti: "Bir şey söylersem, kaybettiğimiz için kötü kaybeden gibi görüneceğim. Ama size sorayım: hakem bir yarı finali yönetecek seviyede mi?" Bu ikinci cümle iki panelde de karşılık bulmadı. NOW Spor'da penaltı için "iki kulübede iki kişi şarap içmediyse yüzde yüz penaltı" dendi; NEO Spor'da "penaltı yüzde yüz doğru" denip devamı getirildi: Fransızların itiraz edebileceği, verilmemiş bir penaltı ya da faul zaten yok. Aksine NEO Spor yayınında Iván Barton'un maçı iyi yönettiği, hatta sarı kartlı Rabiot'ya ikinciyi çıkarmayarak Fransa lehine davrandığı savunuldu.

Fransa'nın çöküşünde iki isim öne çıktı. Lucas Digne, iki yayında da zincirin en zayıf halkası olarak işaretlendi: penaltıyı veren o, Yamal'ın ofsayta takılan pozisyonunda geçilen de o; NEO Spor'da 68-69 dakika sahada tutulması ayrıca eleştirildi. Mbappé için NOW Spor'da "ilk defa tam anlamıyla etkisiz bir Mbappé maçı izledim" denildi, ancak aynı yayın maçın yüzde sekseninin onunla ilgili olmadığını da ekledi. NEO Spor daha yumuşaktı: çabaladığı, liderlik etmeye çalıştığı ama olmadığı söylendi. Kadro tercihleri de tartışıldı — Koné yerine Tchouaméni ile başlamak, Rabiot çıktıktan sonra benzer profilde iki orta sahayla devam etmek, Théo Hernandez'i çok geç almak ve Mateta'yı hiç kullanmamak, NEO Spor'da Deschamps'ın Fransa'daki en kötü karar gecesi olarak nitelendi.

İspanya tarafında maçın adamı resmî olarak Pedro Porro seçildi; iki panel de bu seçimi hakkaniyetli buldu. NOW Spor'da Porro ve Cucurella için "şu an performans olarak dünyanın en iyi bekleri İspanya'da" denildi. Porro'nun kendi sözleri de sadeydi: bir rüyanın gerçekleşmesi, en büyük hayali. Yamal ise ilginç bir yerde duruyor: 19. doğum gününde turnuvaya damgasını vurmuş değil, ama maçta iki kez sahneye çıktı ve ikisi de belirleyiciydi. Bu, Euro 2024 ile arasındaki en büyük fark olarak okundu — İspanya bu kez finale bir bireyin sırtında değil, on bir kişinin sırtında geldi. Nitekim İspanya'nın turnuvadaki golleri yedi farklı isme yayılmış durumda; Fransa'nınkiler dört isimde toplanmıştı.

De la Fuente maçtan sonra kendi tezini şöyle özetledi: "Kendimizi yenilmez hissediyoruz. Fransa dünyanın en iyi takımıyla karşılaştı; bu üstünlük bizde. Bu oyuncular her şeyi hak ediyor, çünkü her gün bağlılıklarını, cömertliklerini, dayanışmalarını ve yeteneklerini ortaya koyuyorlar. Onları izlemek muhteşem; bugün bir gösteri vardı." Dört yıl önce bir fikirle yola çıktıklarını ve o fikre sadık kaldıklarını söylediği bölüm, NEO Spor'da yayının en çok üzerinde durduğu yer oldu — cümlenin basitliği ile Türkiye'de bir fikri dört yıl korumanın imkânsızlığı arasındaki mesafe.

Sıra bu akşam 20.30'daki İngiltere-Arjantin yarı finalinde. NOW Spor'da hâkim görüş İngiltere yönündeydi ve ilginç bir gerekçe sunuldu: Fransa'nın en iyi taklidi İngiltere olduğu için, dün geceki maç referans alınırsa İspanya finali rahat geçer. İspanya'yı zorlama ihtimali daha yüksek olan takım ise Arjantin gösterildi — düşük tempoya inip oyunu tutabilir ve işi bireysel yeteneğe bırakabilirse, sahada hâlâ 39 yaşındaki Messi var. NEO Spor'da ise Harry Kane tezi öne çıktı: ceza sahasının dışına da çıkan, sağa sola deplase olan bir dokuz numara İspanya'nın tüm takımını geri çekmeye zorlar, Bellingham'a alan açar. İki yayının da üzerinde durduğu bir boşluk var: bu turnuvada İspanya'nın geriye düştüğünde ne yaptığını kimse görmedi. 19 Temmuz'da MetLife'ta o sorunun cevabı aranacak.

Dün gecenin özeti tek cümleye sığıyor: Fransa on bir yıldızla çıktı ve sıfır pozisyon üretti; İspanya bir fikirle çıktı ve finale yürüdü.