Düelloyu Yamal, kupayı La Masia kazandı: Final gecesinin bilançosu
NEO Spor'un final sonrası yayını, herkesin sorduğu sorunun cevabını ilk dakikadan verdi: Messi-Yamal düellosunu 19 yaşındaki kazandı. Ama masanın asıl tezi daha büyüktü — bu kupayı bir yıldız değil, bir oyuncu yetiştirme düzeni aldı. Arjantin kazansaydı bile kazanan yine aynı altyapı olacaktı, çünkü Messi'yi de o yetiştirdi.
Beş gün önce bu köşede 2007'de Messi'nin küvette yıkadığı bebeğin finalde karşısına çıkacağını yazmıştık. Hikâye pazar gecesi tamamlandı: bebek kazandı. NEO Spor'un final sonrası yayını da tam bu noktadan açıldı — Messi-Yamal düellosunun galibi, 19 yaşında üst üste Avrupa Şampiyonluğu ve Dünya Kupası kazanan Lamine Yamal'dı. Yayının değerlendirmesi netti: Arjantin'in ilk şutu 117. dakikada geldi, İspanya kupayı hak ederek aldı.
Masada 'bugün bir yıldız değil bir takım mı kazandı' sorusuna verilen cevap, yayının en iyi cümlesiydi: 'Yıldız takım.' Rakamlar da bu cümleyi taşıyor. Yayında dile getirilen istatistiğe göre İspanya, 1990'dan bu yana Dünya Kupası'nda tek bir dakika bile geriye düşmeden şampiyon olan ilk takım. Üstüne bir tarih notu daha: İspanya 21. yüzyılda çıktığı beş büyük turnuva finalinin beşini de kazandı.
Yamal'ın yaşıtlarıyla kıyası, yayında rakam rakam okundu: 19 yaşında 32 kez milli oldu — aynı yaşta Pelé 16, Maradona 12, Messi 10, Cristiano Ronaldo ise sadece 2 kez milli olmuştu. Üst düzey maç sayısı 183; aynı yaşta Ronaldo 55, Messi 44 maçta kalmıştı. Gol sayısı 56; Messi'nin bu yaştaki toplamı 11, Ronaldo'nunki 6. Masa yine de frene bastı: bu rakamlar Yamal'ı bugünden Messi kılmaz — 'Lamine Yamal'dan en fazla Ronaldinho olur' diyen de aynı yayındı. Ama düellonun bu gecelik sonucu tartışmasızdı: Messi maçın uzun bölümlerinde topa neredeyse hiç dokunamadı.
Yayının asıl tezi ise kupanın etiketiyle ilgiliydi: bunu bir yıldız değil, bir oyuncu yetiştirme düzeni kazandı. Masaya göre 21. yüzyılın en iyisi açık ara İspanya, çünkü oyuncu da teknik direktör de yetiştiriyor — Liverpool'un yeni hocası Iraola'dan Aston Villa'yı Avrupa şampiyonu yapan Emery'ye kadar uzanan bir zincir. En sivri cümle de buradan geldi: Arjantin kazansaydı bile kazanan yine Barcelona altyapısı olacaktı, çünkü Messi'yi de o geliştirdi. Finalde sahaya çıkan La Masia ürünleri yayında tek tek sayıldı; 2010 finalinden 16 yıl sonra tablo aynıydı, hatta bu kez rakipte bile o altyapının oyuncusu vardı.
Takım vurgusunun içinde iki isim ayrı tutuldu. Turnuvanın en iyi oyuncusu seçilen Rodri, yayında 'metronom' diye anıldı: uzun pasta 9'da 8, ikili mücadelede 10'da 8 — savunma bağlantısını tek başına kuran, Arjantin'in kavgacı orta sahasına karşı her şeyi tek başına yapan bir maç. Golü atan Ferran Torres için ise bir tarih notu düşüldü: 2014'te Mario Götze'den bu yana bir Dünya Kupası finalinde oyuna sonradan girip gol atan ilk oyuncu.
Arjantin cephesinde yayın, Scaloni'nin maç sonu sözlerini aktardı: bu noktaya gelmenin muazzam çaba gerektirdiğini, her şeylerini verdiklerini söylüyor ve ekliyordu — 'İkincilerin asla hatırlanmadığı söylenir ama biz asla unutulmayacağız.' Masa bu cümleye mesafeliydi; turnuva boyunca Arjantin'in hatırlanacak olanının futboldan çok geri dönüşleri ve sertliği olduğu görüşü ağır bastı. Ama bir konuda kimse itiraz etmedi: Avrupa'nın bu jenerasyonuna karşı finale kadar gelmek bile Messi'nin eseriydi. Ve bir sonraki Dünya Kupası'nda Messi olmayacak.
Kapanış bilançosu yayında şöyle özetlendi: 39 güne yayılan 104 maç, kırılan maç rekoruyla birlikte düşen gol rekoru ve üst üste iki Dünya Kupası'nda gol kralı olan ilk oyuncu unvanıyla Kylian Mbappé. Turnuvanın son sözünü de bu köşe düşsün: küvetteki bebekle başlayan hikâye, bebeğin kupayı kaldırmasıyla bitti. Perde.